Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wystawy. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wystawy. Pokaż wszystkie posty

piątek, 26 lutego 2016

Sztuka wyboru, czyli refleksje z 36. spotkania z cyklu „Zmysły Sztuki” w Wilanowie

   Podziwiam osoby, które niemal od zawsze wiedzą, co chcą w życiu robić, dążą do realizacji marzeń i w rezultacie w dorosłym życiu zawodowo oddają się swojej pasji. Dlatego też jestem pełna podziwu dla gości 36. spotkania z cyklu „Zmysły Sztuki” - prof. dr hab. Elżbiety Gajewskiej - flecistki, kameralistki i pedagoga oraz Edyty Dzierż - malarki i performerki, które już w dzieciństwie odkrywały w sobie pasje artystyczne.
   Posłużę się tu słowami, które zamieściła na FB Malina - jedna z uczestniczek ostatniego spotkania: Dla mnie to był mega ciekawy wieczór, szczere i głębokie podejście do rozmowy o narodzinach sztuki w każdym twórcy indywidualnie... O muzyce, jako wyrażeniu indywidualnego życia, wrażliwości i umiejętności. Życie to oddech, harmonia i rytm, a zatem muzyka... Potem o kojarzeniu kolorów i form w malarstwie z dźwiękami i emocjami... Dziękuję za zaproszenie :)
Od lewej: Andrzej S. Grabowski,
Elżbieta Gajewska i Edyta Dzierż, fot. M. Sezonow

   Zarówno Elżbieta, jak i Edyta ujęły mnie także swoją szczerością w tym, co mówią i robią, tworzą. Na spotkaniu dzieliły się swoimi przemyśleniami, doświadczeniami, opowiedziały o źródłach inspiracji, ale także zachęcały do dyskusji. Tak o Edycie Dzierż napisał na jej FB'owym profilu Jan: ...byłaś jak zawsze naturalna, bez grama zadęcia, i taką Cię lubię... a wieczór znakomity, wreszcie normalni ludzie...
   Myślę, że „Zmysły Sztuki” zawsze były tak ciekawe, bo Andrzej S. Grabowski stworzył program, który był nie tylko artystyczno-edukacyjny, ale jednocześnie bardzo interaktywny. To on, począwszy od trudnego wyboru pary twórców, nawiązania z nimi kontaktu, przekonania do udziału w czymś innym niż typowy wernisaż czy wieczór autorski (zwłaszcza, że udział w programie był nieodpłatny!), poprzez spotkania organizacyjne, wybór prac, aż do powieszenia wystawy, dopilnowania stworzenia autorskiego ciastka i w końcu do najbardziej wymagającego - poprowadzenia samego spotkania, czuwał nad wszystkim. Dzięki umiejętnemu podsycaniu dyskusji, prowokowaniu do wynurzeń, udało mu się otworzyć wielu twórców, którzy dotychczas bali się mówić o swojej pracy, warsztacie twórczym, inspiracji, początkach, poszukiwaniach. Na naszych spotkaniach mówili o tym, o czym wcześniej nie rozmawiali z tak dużym gronem ludzi. Po „Zmysłach Sztuki” przyznawali, że myśleli, że nie dadzą rady, a na spotkaniach trudno im było odebrać mikrofon :)
Andrzej S. Grabowski
fot. Mażena Sezonow

   Dla twórcy cyklu, kuratora, Andrzeja S. Grabowskiego były to spotkania wymagające dużego zaangażowania czasowego i emocjonalnego, a także przygotowania merytorycznego. Przez 36 spotkań pokazał tak różnorodnych twórców i tak różne dziedziny sztuki, że można by było zbudować na tej bazie program studiów podyplomowych.
   Żeby ten ogrom pracy nie pozostał bez materialnego śladu, chcielibyśmy wydać publikację „Zmysły Sztuki” (w ramach działalności Fundacji andART). Będzie to wydawnictwo nietypowe. W druku ukaże się książka zawierająca plakaty oraz creda artystyczne twórców, których gościliśmy na 36 spotkaniach, a w chmurze znajdą się wszystkie relacje, filmy, zdjęcia. Dostęp do chmury będzie znajdował się w wydawnictwie.




   Na „Zmysłach Sztuki” spotkaliśmy się w gronie ludzi, którzy chcą wiedzieć więcej, chcą doświadczać, poznawać, odkrywać, nie boją się myślenia i dzielenia z innymi swoim zdaniem. To niemożliwe, że to ostatnie spotkanie. Chcę więcej takich inspirujących wydarzeń! – skomentowała na FB Gosia.
   To ostatnie spotkanie dostarczyło nam dodatkowych artystycznych wrażeń, bo uczestniczyliśmy w procesie tworzenia obrazu! Edyta Dzierż, zainspirowana utworem „Cadneza” na flet i perkusję, skomponowanym przez Martę Ptaszyńską, pokazała nam, oczywiście w pewnym skrócie, na czym polega proces twórczy. Z uwagą śledziliśmy każdy ruch malarki. Czasem wyglądało tak, jakby Edyta dyrygowała orkiestrą, jej ruchy współgrały z dźwiękami fletu i perkusji, na co zwrócił uwagę prof. Tadeusz Gadzina (gość 32. „Zmysłów Sztuki”).
Edyta Dzierż
fot. Mażena Sezonow

   W malarstwie fascynuje mnie umiejętność dokonywania wyborów – koloru, miejsca dotknięcia pędzla, siły jego nacisku, kierunku, układu, kompozycji… Czy to już koniec procesu twórczego? Czy może coś trzeba jeszcze gdzieś dodać? Jaką podjąć decyzję?
   Poza tym, że obserwowałam powstawanie obrazu i ogromne skupienie Edyty, to starałam się także słuchać komentarzy, które pojawiły się wśród publiczności. W pewnym momencie, kiedy mogło się wydawać się, że już nic więcej nie trzeba, że obraz jest skończony, Edyta sięgnęła po kolejną farbę i zamaszystym ruchem „zepsuła” coś, co komuś już się podobało ;) Wiele razy miałam okazję przyglądać się procesowi twórczemu i wiem, że trzeba pamiętać o tym, że twórca posiadł sztukę wyboru i to on decyduje, kiedy zakończyć. Czy nam się to podoba, czy nie ;)

   Kto nie miał możliwości wzięcia udziału w spotkaniu, może zobaczyć film, który zamieszczamy za pośrednictwem Maluje.pl wraz z komentarzem: Mamy dla Was video relację z czwartkowych 36 Zmysłów Sztuki, podczas których swój malarski performance miała Edyta Dzierż przy fantastycznym akompaniamencie flecistki Elżbiety Gajewskiej. Film przygotowany przez naszych przyjaciół z Lineare Art School. Dziękujemy, było fantastycznie.


   Ciekawy był także wybór utworu, który stał się inspiracją do obrazu. Zdaniem Elżbiety samotny flet brzmi jak kreska, a to za mało, by stworzyć interesujące dzieło malarskie. Zdecydowała, że dopiero flet w połączeniu z instrumentami perkusyjnymi stworzy przestrzeń i rzeczywiście ten rozmach można zobaczyć w obrazie, który powstał na „Zmysłach Sztuki”.
   Niestety, w tak krótkim czasie nie dało się poruszyć wszystkich tematów, o których chcieliśmy porozmawiać. Na przykład historia fletu była ledwie muśnięta, a to bardzo ciekawy wątek. Zainteresowanych odsyłam do programu, w którym Elżbieta Gajewska rozmawia i gra z Grzegorzem Olkiewiczem. 


   Mogliśmy zobaczyć trzy różne flety – grande, altowy i piccolo oraz usłyszeć jak brzmią. Elżbieta Gajewska powiedziała o tym, czym się różnią, który kiedy jest używany oraz jakie dźwięki można wydobyć z każdego z nich.
   Rozmawialiśmy o intuicji i wrażliwości, o wywoływaniu emocji, o synestezji, czyli odczuwaniu wszystkimi zmysłami, o wydmuchiwaniu duszy, o oddechu. Padło takie piękne zdanie, że gra na instrumencie dętym jest jak śpiew, a oddech dla flecisty jest jak smyczek dla skrzypiec.
   Poruszyliśmy także temat, czy Chopin grał Chopina, czyli czy właściwie wiadomo, jakie były intencje kompozytora? Jeśli kompozytor żyje, to jest łatwiej, choć nie dla każdego. Bartosz Kowalski (gość 30. spotkania z cyklu „Zmysły Sztuki”) wypowiedział się (jako że jest szczęśliwie kompozytorem żyjącym), że lubi, kiedy wykonawca czymś go zaskoczy. Prof. Tadeusz Gadzina zwrócił uwagę na to, że przygotowując się do wykonania utworu, należy poznać okoliczności powstania dzieła, styl czy charakter kompozytora, jego inne utwory, brzmienia, bo to może pomóc.
Obserwując proces twórczy
fot. Mażena Sezonow

   Nie obyło się bez małej prowokacji;) Bo, czy podejście wierne tekstowi muzycznemu, nie ogranicza rozwoju? Gdyby nie bunt i odejście od sztywnej formy, to może nie powstałby jazz, nie pojawili się impresjoniści, a potem kolejni rewolucjoniści w sztuce?
   To dało także przyczynek do rozmowy o abstrakcji. Czy każdy może namalować abstrakcyjny obraz? Moim zdaniem nie każdy. Jak powiedziała Edyta, żeby powstała abstrakcja musimy przejść przez realizm, pokonać długą drogę, by dojść do kreski. To trochę jak z wypowiedzią. Elżbieta stara się mówić coraz mniej, ale trafiać jak najcelniej. To także podziwiam i do tego dążę.
   Świetnie się bawiliśmy, kiedy Tadeusz Gadzina interpretował kolejne obrazy Edyty i trafiał w swoich porównaniach w intencje autorki. Pojawiła się zraniona sarna, koala, któremu zabrało eukaliptusa, czy lisek chytrusek ;) Mówiliśmy o inspiracji przyrodą i o nadawaniu tytułów obrazom, aby mogły naprowadzić odbiorcę w jakiej przestrzeni ma doszukiwać się sensu.
   Obrazy Edyty wibrują kolorem, światłem. Są jak makrofotografia. W jednych można zobaczyć zbliżenie na pióra, fragment muszli ślimaka, płatek kwiatu. Dla mnie emanują niezwykle pozytywną, relaksującą energią. Poza tym uwielbiam zielony kolor, więc kilka obrazów Edyty mnie zauroczyło.
   Muzyka, którą uprawia Elżbieta, dźwięk fletu, idealnie splata się z obrazami Edyty, co widać w materiale video, zamieszczonym powyżej.
Elżbieta Gajewska prezentuje flet piccolo
fot. Mażena Sezonow

   Było muzycznie, malarsko, energetycznie, zabawnie, choć chwilami także poważnie, ale również bardzo wesoło. A na koniec nasze zmysły smaku zostały zaspokojone „Zadzierżystymi flecikami”, czyli wspólnym słodkim dziełem Edyty Dzierż i Elżbiety Gajewskiej.
   Spotkanie trwało wyjątkowo długo, bo zaczęliśmy się rozchodzić dopiero około godziny 22:30. Jeszcze ktoś chciał o coś zapytać, jeszcze chwila na wspólne zdjęcie, jeszcze moment na ostatnie rozmowy i wyrażenie żalu, że to ostatnie „Zmysły Sztuki”. Zmęczeni, ale zadowoleni, z myślami o tworzeniu, o relacjach pomiędzy różnymi dziedzinami sztuki, pomiędzy różnymi ludźmi, rozchodziliśmy się do domów. Późno w nocy na FB zaczęły pojawiać się komentarze, pierwsze zdjęcia, pytania co dalej...
   Mamy nadzieję, że przez ostatnie pięć lat i trzydzieści sześć spotkań z cyklu „Zmysły Sztuki” nauczyliśmy sztuki wyboru… sztuki :)
"Zadzierżyste fleciki"
fot. Mażena Sezonow

   Każde spotkanie było inne. Dzięki Andrzejowi S. Grabowskiemu, kuratorowi i kreatorowi „Zmysłów Sztuki” poznaliśmy wielu niezwykłych ludzi, fascynujących twórców. Poprzez rozmowy mogliśmy prześledzić ich twórczą drogę, poznać ich pasje, źródła inspiracji. Myślę, że osoby, które przychodziły przez te wszystkie lata na nasze spotkania inaczej podchodzą do dzieł sztuki, mają swoje zdanie, częściej uczestniczą w różnych wydarzeniach artystycznych. Stworzyła się wokół „Zmysłów Sztuki” pewna społeczność, której będzie nam brakować…
   
 Za to, że przez pięć lat mogliśmy realizować tak fantastyczny projekt, chcemy podziękować Pawłowi Jaskanisowi, Dyrektorowi Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie, Arkadiuszowi Bachanowi z firmy PerAarsleff Polska, Tadeuszowi i Arturowi Sawickiemu z firmy Savel (www.maluje.pl), Monice Kalecie i Jarkowi Uścińskiemu z Oficyny Kuchennej, Jerzemu Sztylerowi z Winiarni Lippóczy Pince, Stanisławowi Kozyrze z firmy Bodoni. 
   Zapraszamy do galerii zdjęć ze spotkania na naszym fanpage'u na FB: https://www.facebook.com/zmyslysztuki/.
   Ale ponieważ nie lubimy pustki, to zapraszamy wszystkich do udziału w nowym autorskim programie Andrzeja S. Grabowskiego - w „Radości Tworzenia”, podczas którego będziemy odkrywać twórców w sobie. Więcej informacji już wkrótce!

Barbara A. Maciążek


Przed spotkaniem
fot. Mażena Sezonow

Jedna z prac Edyty Dzierż prezentowanych w Oficynie Kuchennej
fot. Mażena Sezonow

W oczekiwaniu na rozpoczęcie spotkania
fot. Mażena Sezonow

Przygotowani, z pysznym tokajem ;)
fot. Mażena Sezonow

Prof. Tadeusz Gadzina na pierwszym planie
fot. Mażena Sezonow

Zainteresowani :)
fot. Mażena Sezonow

Edyta Dzierż rozpoczęła pracę nad obrazem, w tle muzyka...
fot. Mażena Sezonow

Edyta Dzierż w akcji
fot. Mażena Sezonow

Edyta Dzierż w akcji
fot. Mażena Sezonow

Edyta Dzierż w akcji
fot. Mażena Sezonow

Edyta Dzierż w akcji
fot. Mażena Sezonow

Edyta Dzierż w akcji
fot. Mażena Sezonow

Edyta Dzierż w akcji
fot. Mażena Sezonow

Praca zakończona
fot. Mażena Sezonow

I klika słów, odpowiedzi na pytania...
fot. Mażena Sezonow

Nasi goście dyskutują także ze sobą
fot. Mażena Sezonow



Słuchamy
fot. Mażena Sezonow

Andrzej S. Grabowski prezentuje wydawnictwo -
monografię "Julian Grabowski Malarz z Tarnowa"
fot. Mażena Sezonow

A teraz prezentacja zakładek do książek
z informacją o wydawnictwie "Zmysły Sztuki"
fot. Mażena Sezonow

Barbara A. Maciążek czyta pismo otrzymane od
Juliusza Erazma Bolka
fot. Mażena Sezonow


I kilka słów o Juliuszu Eraźmie Bolku
fot. Mażena Sezonow

Dyskusje, żarty, pytania...
fot. Mażena Sezonow

Międzynarodowa publiczność :)
fot. Mażena Sezonow

Utrwaleni na kilka sposobów
fot. Mażena Sezonow

Jest wesoło :)
fot. Mażena Sezonow

Warsztat pracy Edyty Dzierż w Oficynie Kuchennej
fot. Mażena Sezonow

Chwila muzyki na żywo
fot. Mażena Sezonow

I krótko o rodzajach fletów
fot. Mażena Sezonow


Elżbieta Gajewska wykorzystuje swój flet do pokazania
jej interpretacji obrazu Edyty Dzierż
fot. Mażena Sezonow

"Zadzierżyste fleciki", znak, że spotkanie dobiega końca
fot. Mażena Sezonow


czwartek, 4 czerwca 2015

Zaproszenie na 32. spotkanie z cyklu "Zmysły Sztuki" w Wilanowie

   W imieniu Pawła Jaskanisa, dyrektora Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie, oraz Fundacji "andART" serdecznie zapraszam na 32. spotkanie z cyklu "Zmysły Sztuki", które odbędzie się 18 czerwca 2015 r. (czwartek), o godz. 19:00, w Oficynie Kuchennej (na terenie Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie, ul. St. K. Potockiego 10/16).
    Naszymi gośćmi będą dwaj wspaniali pedagodzy, a jednocześnie wybitni twórcy: prof. Maciej Buszewicz, jeden z najbardziej znanych polskich grafików, specjalizujący się w projektowaniu książek i plakatów oraz prof. Tadeusz Gadzina - skrzypek, kameralista, pri­ma­riu­sz słynnego Kwartetu Wilanów.
   Nie tylko godność profesorska, ale także skrzypce łączą obydwu twórców. Na spotkaniu odkryjemy tajemnicę, dlaczego właśnie ten instrument jest tak ważny w życiu naszych gości. Porozmawiamy m.in. o skrótach myślowych w plakacie, o projektowaniu książek, o rozbudowie partytury na kwartet, o wrażliwości, a także o relacjach kompozytor – wirtuoz.
   Zostaniemy poczęstowani autorskim ciastkiem, którego nazwę zdradzimy dopiero na spotkaniu. Słodką niespodziankę smakowo skomponuje i wykona mistrz cukierniczy z Oficyny Kuchennej.
   Przypominam, że wstęp na spotkania z cyklu "Zmysły Sztuki" jest wolny, ale liczba miejsc jest ograniczona. Spotkanie przeznaczone jest dla widzów dorosłych.



Tradycyjnie, poniżej kilka słów o naszych gościach:

Prof. Maciej Buszewicz (http://www.buszmeni.pl/) - jeden z najbardziej znanych polskich grafików, specjalizuje się w projektowaniu książek i plakatów. Dyplom uzyskał na warszawskiej ASP (1979 r.) w pracowni Haliny Chrostowskiej. Jest twórcą niezliczonej ilości albumów, wydawnictw, plakatów, okładek płytowych, znaczków pocztowych, programów teatralnych.
   Projektowaniem zajmuje się od 1976 roku. W latach 1980-1984 kierował wydawnictwami Iskry i Poljazz. Od 1984 roku uczył liternictwa na Wydziale Grafiki warszawskiej ASP. Praktykę dydaktyczną kontynuował także w Holandii, Niemczech, Turcji, Stanach Zjednoczonych oraz w Wyższej Szkole Sztuk Wizualnych i Nowych Mediów w Warszawie. Obecnie prowadzi na warszawskiej ASP cenioną Pracownię Projektowania Książki. Od 1992 roku prowadzi także własne studio w Warszawie B© Grafika Wydawnicza.
   W latach 80. zajmował się ilustracją, np. do „Hobbit, czyli tam i z powrotem”
Tolkiena, ilustracjami dziecięcymi, jak np. do „Pchły szachrajki Brzechwy” i „Kramu z literkami” Wandy Chotomskiej. Książki projektowane przez Buszewicza uzyskały kilkadziesiąt nagród i wyróżnień w Konkursie Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek na Najpiękniejszą Książkę Roku.
   Maciej Buszewicz jest także autorem znaków, m.in. logotypu warszawskiego Centrum Sztuki Współczesnej – Zamek Ujazdowski (1991 r.), fontów, np. czcionki wzorowanej na cyrylicy, którą złożone zostały tytuły rozdziałów książki Michała Janochy „Ikony w Polsce. Od średniowiecza do współczesności” (Nagroda w 49. Konkursie PTWK Najpiękniejsza Książka Roku 2008, Książka Roku 2008 „Magazynu Literackiego Książki"), okładek płytowych i kalendarzy - we współpracy z Lechem Majewskim. Od 10 lat, wraz z Tomkiem Sikorą, tworzy słynne już i wielokrotnie nagradzane Kalendarze Wilanowskie (nagrody i medale w konkursie VIDICAL w latach 2006, 2007, 2008, 2010, 2011). Projektował dla Poczty Polskie znaczki o tematyce kulturalnej i historycznej, kartki pocztowe. W 2008 roku Polskie Wydawnictwo Audiowizualne wydało „Antologię Polskiej Animacji Eksperymentalnej” w szacie graficznej (okładka, animacje) jego projektu.Jest także twórcą logotypu Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie.
   Maciej Buszewicz zasiada w radzie fundacji ZNACZY SIĘ, jest honorowym członkiem Stowarzyszenia Twórców Grafiki Użytkowej (STGU), doradcą do spraw artystycznych w wydawnictwie Arkady. Sędziował w licznych konkursach, m.in.: Międzynarodowym Biennale Plakatu w Warszawie (był także członkiem Rady Programowej) i konkursach na plakat AMS.
   Jest laureatem Warszawskiego Salonu Jesiennego Grafiki (1980), Międzynarodowych Targów Książki w Lipsku (1989) i Melbourne Art Director's Club Award (1999).


Prof. zw. dr hab. Tadeusz Gadzina – skrzypek, kameralista i pedagog. 

   Po ukoń­cze­niu Liceum Muzycznego we Wrocławiu roz­po­czął stu­dia w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie, w kla­sie prof. Zenona Bąkowskiego. Swoje umie­jęt­no­ści dosko­na­lił w Guidhall School of Music and Drama pod kie­run­kiem takich mistrzów, jak Yehudi Menuhin i Yfran Neaman.
   Jest lau­re­atem mię­dzy­na­ro­do­wych kon­kur­sów skrzyp­co­wych, m.in.: im. J. Sibeliusa w Helsinkach (1970), im. N. Paganiniego w Genui (1971), im. H. Wieniawskiego w Poznaniu (1972), im. Carla Flesha w Londynie (1974) i Królowej Elżbiety w Brukseli (1976). W 1973 roku otrzy­mał rów­nież Złoty Medal na Międzynarodowym Festiwalu Laureatów w Plewen w Bułgarii.
   Artysta odnosi zna­czące suk­cesy, zarówno jako soli­sta, jak i kame­ra­li­sta. Jest pri­ma­riu­szem słynnego Kwartetu Wilanów od czasu jego powsta­nia, tj. od 1967 roku, do dnia dzisiejszego. W 2002 roku, z okazji 35-lecia działalności Kwartetu Wilanowskiego, został odznaczony medalem „Zasłużony dla Kultury Polskiej”.
   Systematycznie kon­cer­tuje w Europie, Japonii, USA, Brazylii i Kanadzie. Współpracuje rów­nież z japoń­ską orkie­strą kame­ralną „Tokio Solisten”, z którą nagrał płytę z dzie­łami J. S. Bacha.
   Jako soli­sta doko­nał wielu reje­stra­cji radio­wych, tele­wi­zyj­nych i pły­to­wych, a za płytę z utworami skrzypcowymi Karola Szymanowskiego i Witolda Lutosławskiego otrzymał w 1990 roku nagrodę Les Diapasons D`or paryskiej firmy fonograficznej ACCORD.
   Jest pro­fe­so­rem Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie, gdzie pro­wa­dzi mistrzow­ską klasę skrzypiec. Wykłada także na kursach mistrzowskich w Polsce, wielu krajach Europy oraz podczas Morningside Music Bridge w Calgary w Kanadzie (corocznie od 2002 roku jako „professor of residence”), reprezentując polską szkołę skrzypcową opartą na światowej sławy dokonaniach prof. Tadeusza Wrońskiego. W ramach programu Sokrates/Erasmus, wielokrotnie wykładał w znaczących ośrodkach edukacji muzycznej, takich jak Bruksela, Stuttgart, Brema.
   Zasiada w jury konkursów solowych i kameralnych, takich jak Ogólnopolski Konkurs Skrzypcowy im. K. Szymanowskiego w Łodzi, Międzynarodowy Konkurs im. H. Wieniawskiego i K. Lipińskiego w Lublinie, Ogólnopolski Konkurs Skrzypcowy im. G. Bacewicz we Wrocławiu, Międzynarodowy Konkurs Radia Bawarskiego ARD w Monachium, czy Międzynarodowy Konkurs Kwartetów Smyczkowych w Portsmouth (Wielka Brytania).

poniedziałek, 2 marca 2015

O przestrzeni, laserunku i społeczności wokół „Zmysłów Sztuki” - recenzja z 30. spotkania

   Zawsze przychodzę wcześniej do Oficyny Kuchennej, bo bardzo lubię czas oczekiwania tuż przed rozpoczęciem „Zmysłów Sztuki”. Lubię spokojnie obejrzeć wystawę, podejrzeć artystyczne ciasto, wypić kawę, przywitać się z naszymi gośćmi – tym razem z Katarzyną Kowalską – artystką malarką, i Bartoszem Kowalskim – kompozytorem, aranżerem, instrumentalistą. Obserwuję, jak trwają ostatnie przygotowania. Krząta się dźwiękowiec, który jeszcze raz sprawdza nagłośnienie, monitor, komputer, czy wszystko jest dobrze podłączone. Kurator, Andrzej S. Grabowski, spokojnie oczekuje na gości.
Dużo nas (fot. Marcin Grzebyk)
   Już od godziny 18:00 powoli zaczynają przychodzić te osoby, które wiedzą, że warto być wcześniej, żeby zająć dobre miejsce. Z tymi, którzy są stałymi bywalcami „Zmysłów Sztuki” witamy się jak z bardzo dobrymi znajomymi, choć widzimy się zaledwie kilka razy do roku. Jednak warto podkreślić, że z wieloma z nich znamy się od 2010 roku, kiedy to wystartowaliśmy z naszym projektem. Przyjeżdżają z Grodziska Mazowieckiego, Łomianek, Białołęki, Otwocka, Ursusa, Mokotowa, Służewca, Pragi, Ochoty, Żoliborza, Milanówka, Zielonki, Zalesia i innych dzielnic czy okolic Warszawy. Pojawiają się także ci, którzy byli bohaterami wcześniejszych spotkań z cyklu „Zmysły Sztuki”, tak jak ostatnio Sylwia i Mariusz Lorenc, o których można przeczytać w recenzji z 29. spotkania. Również ci, których twórczość przedstawimy na kolejnych „Zmysłach Sztuki”, jak na przykład Aga Pietrzykowska zaproszona do udziału w 31. spotkaniu, przyjeżdżają, żeby poczuć niezwykłą atmosferę.

Sylwia Lorenc i Mariusz Lorenc
(fot. Marcin Grzebyk)
   Poszukując interesujących i wzbogacających spotkań ze sztuką i jej twórcami, nasi goście przybywają z różnych bliższych i dalszych miejsc. Jakby na przekór temu co sądzą urzędnicy w Wydziale Kultury m.st. Warszawy, że „Zmysły Sztuki” to zbyt lokalna impreza, aby przyznać jej dotację z budżetu miasta, z Wilanowa przychodzi garstka osób.
   Im bliżej rozpoczęcia spotkania, tym bardziej zaczynam się niepokoić, czy dopiszą goście, a potem, kiedy pojawia się ich więcej i więcej, rozglądam się, czy aby dla wszystkich wystarczy miejsca. Tym razem trzeba było dostawić krzesła. To fantastyczne uczucie, widzieć, że kolejne, już 30-te spotkanie, na którym poznawaliśmy Katarzynę Kowalską i Bartosza Kowalskiego - ich twórczość, inspiracje, poszukiwania, zgromadziło w Oficynie Kuchennej ponad sto osób. Co więcej, w wirtualnej przestrzeni dotarliśmy z informacją, a potem z fotoreportażem ze spotkania do prawie 2 tysięcy internautów. Nasza mała społeczność zgromadzona wokół „Zmysłów Sztuki” już nie jest taka mała!
Od lewej: Andrzej S. Grabowski, Katarzyna Kowalska,
Bartosz Kowalski (fot. Marcin Grzebyk)
   Uczestnicy „Zmysłów Sztuki” to grupa, która nie tylko patrzy i uważnie słucha przez ponad dwie godziny (tak, tak, tyle czasu w skupieniu, bo czas na „Zmysłach Sztuki” płynie inaczej), ale rzeczywiście uczestniczy w spotkaniu. Pytania pojawiają się nie tylko podczas prezentacji naszych gości, ale także po zakończeniu następuje czas na te dodatkowe, takie już twarzą w twarz, indywidualne.
   A jest o co pytać, bo choć kurator „Zmysłów Sztuki”, Andrzej S. Grabowski, prowokuje, wnika, porusza różnorodne tematy, to zawsze znajdzie się jeszcze coś, czego nie udało się dowiedzieć.
   Podczas 30-tego spotkania głównym wątkiem, wokół którego toczyła się dyskusja, była przestrzeń. Rozmawialiśmy o przenikaniu się form zarówno w malarstwie, jak i w muzyce, jak również o tym, jak wiele łączy obie te dziedziny sztuki.
Bartosz Kowalski przy mikrofonie
(fot. Marcin Grzebyk)
   Bartosz Kowalski uważa, że muzyka to malarstwo w czasie. Można by się pokusić o stwierdzenie, że przedstawienie muzyki w formie partytury, to także rodzaj sztuki plastycznej. Nuty zawieszone na pięciolinii, tu rozproszone, tam stłoczone, czasem symetryczne, czasem abstrakcyjnie nieuporządkowane, to rodzaj grafiki, „namalowanej” przez kompozytora. Obraz, który potem ktoś, cała orkiestra, potrafi przetworzyć na dźwięki, które hipnotyzują przestrzeń, które potrafią pobudzić wyobraźnię. W utworze „Circles on the water”, którego słuchaliśmy na spotkaniu, Bartosz świadomie stworzył odniesienia do zjawisk przyrody. A że na naszych spotkaniach pojawiają się także skojarzenia nieoczywiste, to „Circles on the water” skojarzył się nam z puentylizmem, tyle że zamiast czubkiem pędzla, Bartosz nakłada instrumentami muzycznymi w przestrzeni powietrznej różnobarwne dźwięki niczym kropki i kreski.


   Twórczość obojga naszych gości - Katarzyny Kowalskiej i Bartosza Kowalskiego jest poparta warsztatem. Nieczęsto spotyka się osoby, które stosują dawne techniki malarskie we współczesnej twórczości. Choćby dlatego,
Jedna z prac Katarzyny Kowalskiej
(fot. Marcin Grzebyk)
że są to techniki bardzo trudne i czasochłonne. Większość maluje „alla prima”, żeby osiągnąć efekt. Podczas gdy nasi goście w swoich pracach i tych malarskich, i tych muzycznych stosują laserunek. Tak, znowu pojęcie malarskie, które można odnieść także do dźwięku. W obrazach
Katarzyny Kowalskiej jest wyraźnie widoczny efekt przenikania i załamywania światła przez warstwy laserunkowe. Jej obrazy świecą wewnętrznym światłem, tak jak w utworach Bartosza Kowalskiego delikatne dźwięki przenikają przez mocniejsze, stanowiące bazę.
   Oboje prowadzą pewien dialog z przeszłością, jednocześnie eksperymentując z nowymi formami wypowiedzi. Bartosz Kowalski poprzez swoją działalność internetową realizuje się wykonawczo. W tej przestrzeni czuje się wolny artystycznie, puszcza oko do widza świetnie się przy tym bawiąc. Wystarczy posłuchać „Swingującego Bacha”, żeby wiedzieć, o czym piszę.


   Ktoś powiedział, że malarstwo Katarzyny Kowalskiej jest dla ludzi niepozbawionych wyobraźni. Jej obrazy to przeróżne światy, ciasne uliczki, zakątki, labirynty, przenikające się przestrzenie, znikające i pojawiające się, iluzje, fantasmagorie, jednocześnie ujęte w rygor form i w niesamowite barwy.
  Czy nam się to podoba, czy nie, zależy od nas samych. Od tego, czy odnajdujemy siebie w dziele czy to malarskim, czy muzycznym.
  W naszych rozważaniach pojawił się także temat niezdecydowania. Czy to już
...i jeszcze jeden z obrazów Katarzyny Kowalskiej
(fot. Marcin Grzebyk)
ostateczna forma dzieła, czy może jeszcze coś trzeba zmienić, dopisać, domalować, dokomponować? A może pierwsza wersja była najlepsza? Jak do niej wrócić i czy w ogóle wracać? Czasem, próbując wrócić, stwarzamy coś zupełnie nowego, nieoczekiwanego, tak jak obraz, o którym opowiadała
Katarzyna Kowalska. Obraz, który wydawało się, jest już stracony, a jednak pewne zabiegi i poszukiwania sprawiły, że Katarzyna osiągnęła nową jakość jednocześnie bliską pierwotnej wersji.
   Były jeszcze pytania o spójność, o pewien podpis artystyczny. Czy skupiać się na jednej formie, na znaku rozpoznawczym? Czy może nieustannie poszukiwać, zmieniać, eksperymentować? Jak ważny jest we współczesnym świecie rozpoznawalny styl i spójność? Co trzeba zrobić, aby w tej wielości dać się zauważyć? I jednocześnie jak nie stać się niewolnikiem własnej formy?
Maestro Jerzy Maksymiuk - kadr z filmu
(fot. Marcin Grzebyk)
   Poza tym, jak sobie radzić z krytyką? Przecież nie jest możliwe, aby to co robimy podobało się wszystkim. Warto słuchać zdania innych, nawet jeśli się z nim nie zgadzamy. Zawsze można się czegoś nauczyć o swojej twórczości i o sobie, słuchając jak inni nas widzą, jak czują to co robimy.
   Bartosz Kowalski, który ma ogromny dystans do siebie, pokazał nam fragment próby Symfonii nr 3 "Symmetrical Visions" pod dyr. maestro Jerzego Maksymiuka. Czasem dyrygent ma swoją wizję utworu i wówczas kompozytor najlepiej, żeby nie próbował się odzywać, bo może usłyszeć coś, na co nie sposób znaleźć odpowiedź :-) No cóż, zdaniem niektórych „lepszy kompozytor martwy, niż żywy.”
"Ciasto foniczne" (fot. Marcin Grzebyk)
   Tak właśnie było na 30. spotkaniu z cyklu „Zmysły Sztuki” - malarsko, muzycznie, śmiesznie, poważnie, krytycznie, anegdotycznie, historycznie (dla tych co byli hasło „zielony biret”), inspirująco i oczywiście zmysłowo. Było coś słodkiego, czyli stworzone przez naszych artystów „ Ciasto foniczne”. Były obrazy Katarzyny Kowalskiej, które można oglądać w Oficynie Kuchennej do 10 kwietnia, i dźwięki - fragmenty utworów Bartosza Kowalskiego, do których można wrócić zaglądając na youtube.com.
   Tradycyjnie dziękujemy Pawłowi Jaskanisowi, Dyrektorowi Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie, za gościnność. Firmom wspierającym „Zmysły Sztuki" dziękujemy, że dbają o naszych gości - Arkadiuszowi Bachanowi z firmy PerAarsleff Polska, Tadeuszowi i Arturowi Sawickiemu z firmy Savel, będącej dystrybutorem Winsor & Newton, Williamsburg oraz Golden Artist Colors (www.maluje.pl), Jarkowi Uścińskiemu i Monice Kalecie z Oficyny Kuchennej, Jerzemu Sztylerowi z Winiarni Lippóczy Pince, Stanisławowi Kozyrze z firmy Bodoni.
   Dziękujemy również Marcinowi Grzebykowi, który wykonał i przekazał nam zdjęcia ze spotkania. Cały album znajduje się na FB (http://www.facebook.com/zmyslysztuki), gdzie Państwa także serdecznie zapraszam.
   A na blogu będę Państwa oczywiście informować o przygotowaniach do kolejnego spotkania, które odbędzie się 16 kwietnia br.

Zielony biret na pierwszym planie
(fot. Marcin Grzebyk)


Pytanie od Marii Krawczyk, krytyka sztuki
(fot. Marcin Grzebyk)

Partytura - niczym grafika - Bartosza Kowalskiego
(fot. Marcin Grzebyk)

Pytanie z sali
(fot. Marcin Grzebyk)

...i anegdota
(fot. Marcin Grzebyk)

Mariusz Lorenc i jego refleksja na temat dyrygentów
(fot. Marcin Grzebyk)
Bartosz Kowalski podpisuje płytę
(fot. Marcin Grzebyk)
Jedna z prac Katarzyny Kowalskiej
(fot. Marcin Grzebyk)

...i kolejny obraz Katarzyny Kowalskiej
(fot Marcin Grzebyk)

"Ciasto foniczne"
(fot. Sylwia Koza)